Παράφορα Ξοδέματα της Πένας - Λεμονιάς Γεμουρτζίδου Ποίηση

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2022

«ΜΟΝΑΞΙΑ»


Βιογραφικό Σημείωμα

Η Λεμονιά Γεμουρτζίδου, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια του Ν. Ημαθίας. 
Σπούδασε αισθητική και επαγγελματικό μακιγιάζ στη Θεσσαλονίκη 
όπου και εργάστηκε. Χρόνια αργότερα, επέστρεψε στη γενέτειρά της 
όπου διαμένει μέχρι σήμερα. Οι τίγρεις της λησμονιάς, είναι η πρώτη της 
συγγραφική απόπειρα. Με την ποίηση ασχολείται πάρα πολλά χρόνια.


Σημείωμα της δημιουργού

Τα ανθρώπινα συναισθήματα, ανέκαθεν αποδίδονταν βάσει των θετικών ή αρνητικών της καθημερινότητας και του περιβάλλοντος στο οποίο τελούσε ο άνθρωπος, με μόνη εξαίρεση την πιο σύγχρονη εποχή, την εποχή μας, που είναι αρκετά πιο σύνθετη από ποτέ άλλοτε. Οικογένεια, ιδιοσυγκρασία και τέλος η κοινωνία και η καθημερινότητα, διαμόρφωναν βιωματικά πλέον, τη συμπεριφορά ενός εκάστου. Έτσι, μέσα από την ορθώς εννοούμενη ισορροπημένη συναισθηματικά ανθρώπινη συμπεριφορά, ο ενεργός συναισθηματικά δέκτης αυτής, ευεργετημένος από τα παραπάνω ή όχι, έκανε την αποτίμηση του και με την ανάλογη ευθυκρισία που όφειλε να τον διακατέχει, συμπορευόταν με ό,τι το υγιές: τα υπό την έννοια καλώς προς αυτόν εννοούμενα και σαφώς ουχί τα αντιθέτως.

Ό,τι μας ευχαριστεί λοιπόν και συγχρόνως μας κάνει χαρούμενους και ευτυχισμένους, το αφομοιώνουμε ή εξοικειώνουμε άμεσα, διότι αυτό επιτάσσει και μας υπαγορεύει το κατ' ανάγκην... η ίδια η ζωή δηλαδή, ώστε ικανώς συναισθηματικά και ισορροπημένα να συμπορευόμαστε... να υπάρχουμε αλληλέγγυοι σε ό,τι μας ευεργετεί, ώστε τελικώς να επιθυμούμε να το αγαπάμε και να συνυπάρχουμε με αυτό.

Έτσι, λοιπόν, προέκυψαν και τα από ψυχής παρακάτω πονήματα τα οποία πλαισιωμένα από προσωπικές στιγμές, αποδόθηκαν και στα τρία ρηματικά πρόσωπα από ό,τι βιωματικό.

Σας παραθέτω τα παρακάτω

Καλή ανάγνωση.



Μοναξιά

Μοναξιά…
Όσο βαθαίνεις
Τόσο φοβάμαι
Μην πνιγώ μέσα σου...


©Λεμονιά Γεμουρτζίδου


Painting by Tomasz Rut Tegere 





Το δράμα μου εν οίστρω


Μνήμες ξεγλιστρούν από τα βάθη του νου
Ακροδάχτυλα μυρμηγκιάζουν πάνω από τη γραφομηχανή
Ψίθυροι μαρτυρούν παράξενες συγκυρίες
Δαίμονες κάνουν πλιάτσικο στη σκέψη
Γυμνή η σιωπή, σαν Κύκλωπας, δονεί την άβυσσο του πόθου
Άπληστο το μυαλό, γοργοπερπατεί εκατό δρόμους σε μια νύχτα
Αινίγματα, μυστικά, σπαράγματα μιας ιερής και βέβηλης εξομολόγησης
Σελίδες μουντζουρωμένες, τσαλακωμένες, πεταμένες στο πάτωμα
Σάλος ξεσπά από τις συνουσίες των λέξεων
Φανερώνουν πτυχές του εαυτού μου, που το ασυνείδητο
Ως ο ίδιος αυτουργός, τις απέκρυψε και τις εξέθεσε
Τρομακτική η ηδονή της αποκάλυψης
Θέλγητρο το τσιγάρο στα παράφορα ξοδέματα της πένας
Και εκείνη η εσώτατη φωνή που αγρικώ
«Λύσε τα μάγια της αυτοκαταστροφής»
Μόνη μου απολαβή...


©Λεμονιά Γεμουρτζίδου




Flamenco ζωής



Στον κύκλο της γέννησης και του θανάτου
Σε ένα flamenco ζωής
Με τη φλόγα της διεκδίκησης στα μάτια
Αφήνω το σώμα μου να με οδηγεί
Τον νου να παραμιλά
Να αλητεύει το μυαλό
Να δραπετεύω από στενούς κλοιούς δεισιδαιμονίας
Τα πόδια μου πατούν γερά στη γη
Και δηλώνουν πως ανήκω εδώ
Τα χέρια μου, ψηλά, ξορκίζουν το κακό
Εκφράζουν την ένταση, τον θυμό, το πάθος, τον αισθησιασμό
Μιας λέφτερης ψυχής που δεν φοβάται τον χρόνο
Μιας ψυχής που δεν έχει ηλικία.



©Λεμονιά Γεμουρτζίδου



Painting by Alexandrina Karadjova 



Νύχτωσε πάλι

Νύχτωσε πάλι...
Ξέχωρες οι ζωές μας
Μετρώ τις ατελεύτητες ώρες
Με το άστατο χτυποκάρδι μου
Ασύνορο το όνειρο
Πρωτόγνωρο το ρίσκο
Εκτυφλωτική η υπερβολή
Παράφορο το πάθος
Αγύρτης ο έρωτας
Πορφυρό το αδύνατο
Προσπαθώ να σε αγγίξω
Στην ιλιγγιώδη άκρη του ανέφικτου
Αποτυγχάνω λίγο πριν το τέρμα
Αδηφάγα η απουσία σου
Αφήνει η αρπάγη της μοναξιάς
Ανεξίτηλο το σημάδι της
Χάνω την αίσθηση του χρόνου
Κάτι με κρατάει ξύπνια…


©Λεμονιά Γεμουρτζίδου


Photo by Josephine Cardin



Σε αφήνω ελεύθερο

Ξεκρέμαστη στα μετέωρα του ονείρου…
Νιώθω τη φωνή σου να φτάνει από μακριά
Δυσοίωνος ο άνεμος της προσμονής
Αγριεμένο το ασίγαστο πάθος μου
Ανήμερο θεριό ο πόθος μου
Ουρλιάζει, διψά, πεινά, σφαδάζει
Άμοιρος στα χέρια του ανεκπλήρωτου
Γιγαντώνεται η μορφή σου κολασμένα
Σουλατσάρει στα βαλτοτόπια του μυαλού μου
Γίνεται ένα με τα στοιχειά του ακατόρθωτου
Καβαλάρης της άμπωτης και της παλίρροιας
Ξεμυαλισμένη η ψυχή μου
Καθρεφτίζεται στα νερά της πλάνης
Αιμόφυρτη η αγάπη μου
Ξεψυχά στην αγχόνη της ερημιάς
Αλύτρωτη η κεντιά του έρωτα
Κατάρα η λήθη
Συνώνυμο θανάτου
Βουβός ο φόβος μου
Παλεύει με τον χρόνο
Διαστέλλεται η στιγμή
Κόβεται η ανάσα μου
Σε αφήνω ελεύθερο…


©Λεμονιά Γεμουρτζίδου


Painting by Maher A.Hassan




Οι ολομόναχοι

Οι ολομόναχοι μονολογούν…
Λόγια που λείπουν ζητούν
Αγκαλιές που λυτρώνουν γυρεύουν
Φιλιά που αναστατώνουν ποθούν
Συνήθεια παλιά
Συνήθεια κακιά
Μήπως μπορέσουν να ξεφύγουν
Από την παγίδα που στήνει η μοναξιά…



©Λεμονιά Γεμουρτζίδου


Painting by Ginette Beaulieu





Εκεί θα πας


Όσες στροφές λαθεμένες κι αν πάρεις
Σε όσα τρίστρατα αφέγγαρα κι αν σταθείς
Όσες στράτες μαγεμένες κι αν διαβείς
Εκεί που είναι να φτάσεις

Εκεί θα πας…


©Λεμονιά Γεμουρτζίδου





https://sympanlexeonorg.blogspot.com/

https://paraforaxodematapenas.blogspot.com/