Το δράμα μου εν οίστρω
Μνήμες ξεγλιστρούν από τα βάθη του νου
Ακροδάχτυλα μυρμηγκιάζουν πάνω από τη γραφομηχανή
Ψίθυροι μαρτυρούν παράξενες συγκυρίες
Δαίμονες κάνουν πλιάτσικο στη σκέψη
Γυμνή η σιωπή, σαν Κύκλωπας, δονεί την άβυσσο του πόθου
Άπληστο το μυαλό, γοργοπερπατεί εκατό δρόμους σε μια νύχτα
Αινίγματα, μυστικά, σπαράγματα μιας ιερής και βέβηλης εξομολόγησης
Σελίδες μουντζουρωμένες, τσαλακωμένες, πεταμένες στο πάτωμα
Σάλος ξεσπά από τις συνουσίες των λέξεων
Φανερώνουν πτυχές του εαυτού μου, που το ασυνείδητο
Ως ο ίδιος αυτουργός, τις απέκρυψε και τις εξέθεσε
Τρομακτική η ηδονή της αποκάλυψης
Θέλγητρο το τσιγάρο στα παράφορα ξοδέματα της πένας
Και εκείνη η εσώτατη φωνή που αγρικώ
«Λύσε τα μάγια της αυτοκαταστροφής»
Μόνη μου απολαβή...
©Λεμονιά Γεμουρτζίδου
