Μέθη
Με βλέμμα απομεσήμερου να με κοιτάς,
σαν κάποιος που γεύτηκε τ' άφθαρτο φως
και τ' ανοιξιάτικα τ' άνθη, τα ευώδη,
σου είπα... την ώρα που θήλαζα λαίμαργα
νάμα τον ίμερο·
σαν απ' τ' αφρόγαλο, που στράγγιζα
την τελευταία σταγόνα.
Τόση ήταν η ζάλη...
...από τη μέθη της ανοίξεως.
©Λεμονιά Γεμουρτζίδου
Painting by Tomasz Rut Tegere
