Αντίδωρο
Στην διάρκεια, λοιπόν, την έλλογη του ποιητικού μου ίστρου,
(μιας κι ο καιρός το θέλησε, σ' άλλα τώρα να στρέψω)
πιστεύω, να σας άφησα κάτι δικό μου, αντάξιο
της ποίησης: σκέψεις που όφειλα να σας τις επιστρέψω.
Κλείνει, λοιπόν, ο κύκλος μου δίχως να το θελήσω...
Ίσως, ίσως αργότερα να προσπαθήσω, πάλι.
Με σκέψεις πιότερα μεστές και κατασταλαγμένες.
Ποιο σπουδαγμένες, καθώς λεν: από σίδερο κι ατσάλι
να 'χουν περάσει: βάσανα, χαρές και χαρμολύπες!
Κι όπως, θα λέω όλα τέλειωσαν και πήγανε και πάνε...
Από την αποφόρτιση... η ψυχή πάλι να ενδώσει!
Να δώσει εκ νέου μια λύτρωση - μιας και οι καρδιές λυγάνε.
Κλείνω, λοιπόν κι ευχαριστώ βαθιά από την ψυχή μου,
όσοι από σας μου γνέψατε για την συνεχίσω
και να την κάνω αντίδωρο για να την κοινωνήσω
σ' εσάς! μιας κι ό,τι απέδωσα, απείρως σας τ' οφείλω.
©Λεμονιά Γεμουρτζίδου
