«ΚΑΙ ΤΟΤΕ…»

Και τότε…

Κι έτσι, μια μέρα…
Από άστρα θα ξεμείνεις
Οι λέξεις, θα σιωπήσουν
Και τότε…
Άγρυπνη τις νύχτες
Μετέωρη θα στέκεις
Στη στενωπό του απείρου
Να αναμετρηθείς
Δεν θα 'χεις
Παρά μιαν άβυσσο
Το μάτι να σου κλείνει
Με κόγχη σταθερά
Στου ξύλου το σαράκι
Το βλέμμα θα πλανάται
Θα αμφιβάλει το μυαλό
Που δείλιασε η καρδιά
Πριν το στερνό αντίο
Και τότε…
Άγριας σάρκας σημάδια
Βουβά θα αίρεις
Ενώ ο λάθος ζυγωτής
Ξωπίσω σου θα τρέχει…

©Λεμονιά Γεμουρτζίδου

Photo by Christian Coigny