Σε συγχωρώ
Όσο η νύχτα
Υφαίνει το άραχλο νήμα της
Σκεπάζω τη γύμνια μου με την απουσία σου
Όσο η μυλόπετρα της σιωπής
Αλέθει γητειές ασώματων αισθήσεων
Ψιθυρίζω σαν μάντρα το όνομά σου
Κι αν στη μοναξιά του σκοταδιού
Κι αν στις ακανόνιστες ανάσες μου
Σταθεί ο κόμπος στον λαιμό
Σε συγχωρώ…
©Λεμονιά Γεμουρτζίδου
Painting by Nathalie Mulero Fougeras
